اگزیستانسیالیسم را نه با مجموعهای از قواعد فلسفی بلکه با موضوعهای مشترکی باید تعریف کرد که اگزیستانسیالیستها به آنها پرداختهاند. این موضوعها عبارتند از فرد و نظامها، رویآورندگی، هستی و پوچی، ماهیت و اهمیت انتخاب، نقش تجربههای شدید، و ماهیت ارتباط. طیف وسیعی از نویسندهها اگزیستانسیالیست دانسته شدهاند اما نمایندگان اصلی این جنبش کییرکگور، یاسپرس، هایدگر، سارتر، کامو و مارسل هستند. اگزیستانسیالیسم در قلمروهای الهیات، سیاست و روانکاوی تأثیر گستردهای داشته است. الهیدانهای اگزیستانسیالیست، به ویژه بارت، تیلیش و بولتمان، از مقدمههای اگزیستانسیالیستی نتایج الهیاتی گرفتهاند. در سیاست دستکم سه موضوع سیاسی نظاممند را میتوان در اگزیستانسیالیسم تشخیص داد. تأثیر اگزیستانسیالیسم را در روانپزشکی میتوان در روانپزشکی اگزیستانسیال دید که دو نمایندۀ برجستۀ آن بینسوانگر و لینگ هستند. به اگزیستانسیالیسم نقدهای متعددی وارد شده است.
