2
پژوهشگر دورۀ دکتری تخصصی رشتۀ پژوهش هنر، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران
3
دانشآموختۀ مقطع کارشناسی ارشد رشتۀ مهندسی معماری، دانشگاه آزاد واحد تهران جنوب
چکیده
در [نظاِم] هستیشناسیِ ابن عربی خیال نقشی بنیادی دارد: به عنوان منبع خلاق تجلی، علّتِ وجود ما و واسطهای قدرتمند که به ما امکان می دهد در تماس مداوم با [امرِ] لایتناهی و مطلق باشیم، در نظر گرفته میشود. ابن عربی از طریق مفهوم خیال توانست بین ساز و کارِ انسانی و الهیِ آفرینشگری تمایز قائل شود، تمایزی که در ادامه برای حل پارادوکس حدوث و قِدَمِ جهان به کار بست. این مطالعه با هدف بررسیِ ابعادِ مفهوم پیچیدۀ تخیل نزد ابن عربی و نشان دادن ابعاد استعلایی و هستیشناختی آن انجام شده است. این مطالعه در مقایسه با گمانهزنیهایِ تاریخی و زمینهگرا، رویکردی هرمنوتیک به متون دست اول اتخاذ کرده است. با تأکیدِ بیشتر بر شرایط تفسیریای که تمایل به خلاقیتِ هنری و درک ساز و کار خلاقِ خیال در هر دو سطحِ انسانی و الهی و در یک چارچوبِ وسیعترِ هستیشناختی، آن را تحت تأثیر قرار داده است.
