این مقاله به دنبال فهم نظریه خاص شهاب الدین سهروردی فیلسوف ایرانی و مسلمان قرن ششم هجری در رابطه با «علم حضوری» یا به عبارت دیگر، «علم به مثابه حضور» است که اهمیتی فرآوان در مساله تبیین علم خداوند به جزئیات دارد. آن چیزی که در نوشتار پیش رو معلوم می شود این است که این مفهوم به عنوان یک جایگزین برای علم النفس مشائی-سینوی محسوب میشود. اعتقاد نگارنده بر این است که تفسیر رایج پژوهشگران غربی از معرفت شناسی اشراقی که تحت تأثیر آراء هانری کربن فیلسوف فرانسوی است بر پایه این است که معرفت شناسی سهروردی بر مبنای شهود استوار شده است و طبق این تلقی معرفت اشراقی فراتر از قلمرو فلسفه خواهد بود. با این حال، در دو دهه اخیر، گرایشی اصلاحی شکل گرفته است و در آن گرایش اصلاحی پژوهشگران به دنبال فهم مبانی و رویکردهای فلسفی سهروردی طبق بستر فکری و تاریخی او هستند و در این رویکرد اصلاحی، به فلسفه اشراقی سهروردی و مبانی معرفتی و هستی شناسانه آن در چارچوب مواجهه با فلسفه سینوی نظر میشود. به همین خاطر، مقاله حاضر با بررسی این مفهوم در دو کتاب تلویحات و مشارع و مطارحات سهروردی در پی تحلیل دقیق این مفهوم در نظام فکری سهروردی است. همچنین، در ضمن ارائه مباحث به آراء معاصران نیز در این باره استناد میشود و وجه تمایز دید خاص نگارنده به علم حضوری سهروردی با سایر پژوهشگران نیز در میان آن معلوم میگردد.