این پژوهش با بررسی زبان بهکاررفته در آزمایشهای فکری و مبانی روانشناختی آنها، آنگونه که نزد برخی فیلسوفان عربینویس دورة اسلامی فهمیده میشد، آغاز میشود. سپس طبقهبندیای از انواع مختلف آزمایشهای فکری بهکاررفته در جهان اسلام سدههای میانه ارائه میدهد. این موارد شامل آزمایشهای فکریِ صرفاً خیالی، آرمانیسازیها و سرانجام آزمایشهای فکریای است که از ابزارهای هوشمندانه بهره میبرند. پایانبخشِ این مطالعه، طرحِ این ایده است که آزمایشهای فکری در این دوران، بهمثابة حلقة واسطی میانِ عقلگراییِ محض و تجربهگراییِ نوظهور عمل کردهاند.