در این مقاله ، جی.ای.ام. آنسکم با الهام از هیوم، بحث «امور واقع محض» و رابطه آن با مفاهیم نهادی مانند بدهکاری به بقال را بررسی می‌کند. او توضیح می‌دهد که صدق گزاره‌هایی مثل «من به بقال بدهکارم» در واقع مستلزم واقعیات مشخصی در بافت نهادهای اجتماعی است، اما خودِ گزاره توصیفِ نهادها نیست. امور واقع مانند سفارش و تحویل سیب‌زمینی، بدون نهادهای پشتوانه، به خودی خود معنای «رساندن کالا» ندارند. او نشان می‌دهد که قصد فرد نقش تعیین‌کننده‌ای ندارد و توضیح می‌دهد که نمی‌توان توصیف کاملی از همه شرایط استثنایی ارائه داد که ممکن است معنا را تغییر دهد، بلکه تنها می‌توان نمونه‌هایی از شرایط استثنایی ارائه کرد. او همچنین تمایز بین «واقعیت محض» و توصیف‌های نهادی را روشن می‌کند: عملی مانند آوردن سیب‌زمینی به خانه، در مقایسه با بدهکار بودن، یک واقعیت محض است، اما در بافت نهادها می‌تواند معنای بدهکاری پیدا کند. در نهایت، او روابط میان توصیف‌ها و واقعیت‌های محض را تحلیل می‌کند، نحوه توجیه صدق یک گزاره را توضیح می‌دهد، و نشان می‌دهد که در شرایط عادی، امور واقع ذکر شده توجیه کافی برای صدق گزاره‌های نهادی هستند، اما تنها با فرض بافت نهادها. این تحلیل بر اهمیت بافت نهادی، محدودیت‌های توصیف جامع و تمایز میان واقعیات محض و توصیف‌های نهادی تأکید دارد.