اخلاق مراقبت، به‌عنوان رویکردی مبتنی بر روابط انسانی و مسئولیت‌های اخلاقی، نقش کلیدی در تصمیم‌گیری‌های اخلاقی ایفا می‌کند. یکی از مهم‌ترین عوامل تأثیرگذار بر این نوع تصمیم‌گیری، همدلی است که به فرد امکان می‌دهد تا نیازها، احساسات و دیدگاه‌های دیگران را درک کرده و بر اساس آن‌ها اقدام کند. این پژوهش با رویکردی بین‌رشته‌ای، تأثیر عوامل روان‌شناختی به‌ویژه همدلی، بر تصمیم‌گیری‌های اخلاقی در چارچوب اخلاق مراقبت را بررسی می‌کند. مطالعۀ حاضر با بهره‌گیری از رویکردهای نظری در روان‌شناسی و فلسفۀ اخلاق، به تحلیل مکانیسم‌های شناختی و عاطفی همدلی می‌پردازد و نشان می‌دهد که همدلی چگونه می‌تواند موجب افزایش حساسیت اخلاقی، کاهش رفتارهای خودمحورانه و ارتقای انتخاب‌های اخلاقی مبتنی بر مراقبت شود. همچنین، به چالش‌های احتمالی ناشی از همدلی افراطی یا جهت‌دار اشاره شده و نقش عوامل شخصیتی، اجتماعی و فرهنگی در تعدیل اثرات همدلی بر تصمیم‌گیری‌های اخلاقی مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج این پژوهش بر اهمیت پرورش همدلی در آموزش اخلاقی تأکید دارد و پیشنهاد می‌کند که راهبردهای مؤثری برای تقویت همدلی متعادل و آگاهانه در فرآیند تصمیم‌گیری اخلاقی اتخاذ شود. این یافته‌ها می‌توانند در حوزه‌های مختلفی همچون روان‌شناسی اخلاق، آموزش و سیاست‌گذاری‌های اجتماعی مورد استفاده قرار گیرند.