نوشتار پیش‌روی گزارشی است از مقالۀ طولانی توماس آنرت با عنوان «نیوتونیسم در اوایل عصر روشنگری آلمان، (1750-1720): متافیزیک و نقد فلسفه جزمی». نویسندۀ مقاله بر آهستگی و تدریجی بودن پذیرش و راه‌یابی ایده‌های نیوتن و نیوتونیسم در مرحلۀ نخست عصر روشنگری آلمان تأکید دارد و دلایلی را در تبیین مدعای خود به میان می‌آورد. توماس آنرت در این مقاله توضیح می‌دهد که شناخته شدن نیوتن و نیوتونیسم در آلمان و در جایگاه یک اندیشمند متافیزیک و یک مکتب فلسفی، آهسته بوده است؛ اول، به دلیل اینکه جامعه آلمان قبل از رواج نیوتونیسم انتخاب فلسفی خود مبنی بر عدم گزینش نیوتونیسم را انجام داده بود و بعد از مطرح شدن نیوتونیسم، جایی برای انتخاب آن نبود. دلیل دوم نیز آنکه جامعه فلسفی آلمان بر این باور بود که خود نیوتن نیز تمایل نداشته با متافیزیک سروکار داشته باشد. به علاوه به باور آنرت انتخاب نیوتونیسم به عنوان مشرب فلسفی در آلمان همراه بود با پذیرش دگماتیسم فلسفی که طبیعتاً برای جامعه عقل‌گرای آلمان در عصر روشنگری مطلوب نبود، هر چند که در برش‌هایی از تاریخ روشنگری آلمان گرایشاتی به روش نیوتن برای گریز از مشکلات فلسفه اسکولاستیکی نیز به چشم می‌خورد. همچنین بخشی از نظر آنرت متوجه آن است که رواج اصطلاحی با عنوان فلسفۀ نیوتنی و نیوتونیسم صرفاً ابداع پیروان نیوتن در بریتانیاست نه آلمان.