در مقالۀ زیر آنتونی فلو (۱۱ فوریۀ ۱۹۲۳ - ۸ آوریل ۲۰۱۰) فیلسوف تحلیلی انگلیسی و صاحب آرای مهم در مباحث فلسفۀ دین، به تحلیل مواجهۀ تالستوی با ابعاد گوناگون مسئلۀ معنای زندگی میپردازد. فلو که خود حیات فکری پر فراز و نشیبی داشت و در اواخر زندگی، از خداناباوری به دئیسم یا خداباوری طبیعی گرایید، از دریچۀ تحلیل حالات و بیانات شخصیتهای گوناگونی از رمانهای معروف تالستوی، آنها را بازتابِ ستیز و آویز خود تالستوی با معنای زندگی در مواجهه با رنج و مرگ میداند. این مواجهات در دورههای گوناگونی از زندگی تالستوی، آنگاه که به تعبیر او زندگی دچار «درنگ و توقف میشد»، روی میداد و ذهن او را از پرسشهای استفهامی میآکَنْد که ظاهراً پاسخی «عقلی» برای آنها وجود نداشت. فلو همچنین به پارههایی از حدیث نفسهای خود تالستوی نظر دارد و مقایسهای در خور تأمل میان نگرشهای وی و برخی از آرای ویتگنشتاین انجام میدهد. با آنکه نقدهایی بر آرای فلو در این مقاله وارد است، تأمل او بر اندیشهورزی تالستوی دربارۀ معنای زندگی، خواندنی است.
