در این مقاله توضیحاتی دربارۀ ماهیت تجربۀ دینی ارائه گردیده است، و به امکان ارائۀ گونهای نظریۀ عدل الاهی (تئودیسه) تحت عنوان تئودیسۀ صمیمیتیافتن با خدا، اندیشیده شده است. بر طبق این تئودیسه، مواردی از رنج و آلام میتواند مَحْمِلی برای نوع خاصی از تجربۀ دینی باشد که طی آن، فرد در تجربههایی مشابه با تجربههای خدا سهیم میشود. این تجربهها میتوانند همانند و یا همجنسِ تجربههای خدا باشند. دیدگاه مؤلف این است که دیدگاه سنتیِ قائم بر رنجناپذیری خدا، قابلدفاع نیست و چون رنج به معنایی معروض وجود خدا نیز میشود لذا انسان رنجمند هرگاه معروض شروری از آن نوع گردد که وجود الاهی را نیز به معنایی متأثر میسازد، به تجربههایی مشابه تجربههای خدا دست مییابد. این تجربهها نه تنها خاصیّت معرفتبخشی دارند، فرد را برای همدردی و همدلی با همنوعانی که مبتلا به گونهای مشابه از رنج و مرارت هستند، مستعد و آماده میگردانند. مؤلف دایرۀ شمول این تئودیسه را محدود میداند، ضمناً به متأثربودن آن از انگارههای دینی مسیحی است اذعان دارد و در بهترین حالت، آن را قابل اطلاق به موارد معینی از رنج و درد میداند.
